Komediowy spektakl edukacyjny dla dzieci
Jeden robi prawdziwe iluzje. Drugi rozkłada mu je na czynniki pierwsze. Dzieci śmieją się do łez i wychodzą mądrzejsze, niż weszły.
Dwie energie
Cała komedia bierze się z napięcia między nimi. Magik chce, żeby wszystko poszło idealnie. Mistrz Wpadek wchodzi mu w każdy numer.
Jerzy Buczyński · zawodowy iluzjonista
Perfekcja, precyzja, kontrola. Iluzje, które robi, są prawdziwe – żadnej animacji, żadnego ekranu. Wchodzi na scenę z gotowym planem co do sekundy i naprawdę wierzy, że tym razem plan się utrzyma.
Iluzją zajmuje się od 2001 roku, ma na koncie ponad tysiąc pokazów. Tworzył efekty iluzjonistyczne dla Teatru Baj, Teatru Guliwer i Teatru im. H. Ch. Andersena. Zrealizował ponad 50 odcinków „Magików z ulicy” dla Polsatu.
Bogusław Byrski · zawodowy aktor
Żywioł, improwizacja, absolutna wiara we własne pomysły. Pomaga, chociaż nikt go nie prosił. Zakłada cylinder Magika, bo skoro leży, to znaczy, że jest dla niego. Rozłożony numer składa potem w coś zupełnie innego – i to jest najlepsza część wieczoru.
Na scenie od 1995 roku, z Teatrem im. H. Ch. Andersena w Lublinie związany od 2000. Zagrał ponad 50 ról, m.in. w „Kubusiu Puchatku”, „Braciach Lwie Serce” i „Królowej Śniegu”. Odznaczony Odznaką Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.
O spektaklu
Spektakl grają na żywo dwie osoby: zawodowy iluzjonista i zawodowy aktor. Nie ma tu playbacku, nie ma ekranu, nie ma zabawiania dzieci na czas. Jest napisana historia, w której każda iluzja ma powód, żeby się wydarzyć – i Mistrz Wpadek, który ma powód, żeby ją zepsuć.
Humor jest elegancki i zagrany aktorsko. Dzieci reagują na sytuację, dorośli na drugie dno – dlatego na widowni śmieją się obie grupy, często w innych momentach. Reakcja publiczności jest częścią przedstawienia: aktorzy pracują z tym, co dzieje się w salach i na trawie, a nie obok tego.
Pod komedią leży prosta rzecz: cwaniactwo nie popłaca, a robota, którą się odpuści, zawsze wraca. Dzieci nie dostają morału w formie wykładu. Widzą go na scenie i same wyciągają wniosek.
Warstwa edukacyjna
Cztery rzeczy, które zostają z dzieckiem po spektaklu. Żadna z nich nie pada jako morał — wszystkie dzieją się w scenach.
01
Mistrz Wpadek regularnie znajduje szybszy sposób. Za każdym razem kończy się to większą pracą, niż gdyby zrobił rzecz normalnie. Dzieci widzą ten mechanizm cztery razy w ciągu jednego spektaklu i same zaczynają go przewidywać.
02
Iluzje Magika wyglądają na niemożliwe, bo stoją za nimi lata ćwiczeń. Mówimy o tym wprost, bez fałszywej skromności: to nie magia, to powtórzenia. Dla dziecka jest to zrozumiały dowód, że umiejętność da się zbudować.
03
Numer, do którego nikt się nie przygotował, rozsypuje się na oczach widowni. Konsekwencja jest natychmiastowa i widoczna – i śmieszna, więc nie brzmi jak kazanie.
04
Złość, wstyd po wpadce, tremę, radość z udanej sztuczki – bohaterowie przechodzą je na scenie i nazywają. Dzieci dostają słownik do rzeczy, które przeżywają same, ale rzadko umieją nazwać.
Co będzie, to będzie
Mistrz Wpadek prowadzi kronikę teatralnych katastrof — smoków, które zasnęły, dżinów zaklinowanych w lampie i luster, które mówią prawdę zbyt dosłownie. Dwadzieścia jeden kartek, za każdym razem inna.
Zamiast ryczeć i ziać ogniem w punkcie kulminacyjnym, smok ziewnął, zjadł makietę zamkowego mostu i zapadł w drzemkę. Reżyser twierdzi, że to nowatorski spektakl egzystencjalny.
Dla kogo i w jakim wariancie
Spektakl jest modułowy: skracamy go i wydłużamy bez gubienia historii. Wycena zawsze indywidualna – zależy od terminu, miejsca i dojazdu.
30 minut
Najmocniejsze numery bez oddechu. Sprawdza się tam, gdzie publiczność jest w ruchu, a program dnia jest napięty: festyn, dożynki, scena plenerowa między występami.
Dobre, gdy: widownia zmienna, dużo atrakcji obok
45 minut
Pełny łuk fabularny i cała warstwa edukacyjna, wpisana w jedną lekcję z przerwą na przejście. Najczęściej wybierana przez szkoły i przedszkola.
Dobre, gdy: sala, aula, zorganizowana grupa
60 minut
Wszystkie numery, więcej pracy z publicznością i rozbudowany finał. Do wydarzeń, gdzie spektakl jest punktem programu, a nie tłem.
Dobre, gdy: Dzień Dziecka, piknik rodzinny, dom kultury
Wideo
Tego momentu nie da się wyreżyserować. Pytanie pada raz, a las rąk podnosi się sam.
Film wczytuje się z YouTube dopiero po kliknięciu – wcześniej strona nie wysyła tam żadnych danych.
Galeria
Bez sesji studyjnej. To jest to, co zobaczy Twoja publiczność.
Rekomendacje
Dwie instytucje kultury, które nas gościły, wystawiły pisemne rekomendacje. Poniżej cytaty — pełną treść i podpisane skany otwierają linki.
Gromki śmiech, autentyczny zachwyt dzieci oraz wypełniona po brzegi sala widowiskowa są najlepszym dowodem wysokiego poziomu artystycznego i warsztatowego tego projektu.
Chełmska Biblioteka Publiczna im. Marii Pauliny Orsetti
Katarzyna Sokołowska — Dyrektor
Podpisany skan (PDF) 408 KB
Pogoda nie okazała się łaskawa – padał deszcz. Najlepszą rekomendacją niech będzie kilkudziesięcioosobowa publiczność pod parasolami i w pelerynach przeciwdeszczowych.
Warsztaty Kultury w Lublinie
Joanna Wawiórka-Kamieniecka — Kierownik Pracowni Kultury Miejskiej
Podpisany skan (PDF) 156 KBOpinie
Poniżej głosy zebrane po spektaklach — od nauczycieli, animatorów i rodziców. Podpisane rolą, bo nie wszyscy chcą figurować z nazwiska.
Dzieci z klas I–III wytrzymały czterdzieści minut bez wiercenia się i bez pytania, kiedy koniec. Nauczyciele wiedzą, ile to znaczy.
nauczycielka klas I–III
Bałam się tandety, bo widziałam już kilka takich występów na naszym festynie. Tutaj było widać, że to jest napisane i wyreżyserowane, a nie improwizowane na kolanie.
organizatorka pikniku rodzinnego
Dorośli śmiali się głośniej niż dzieci. Kilka osób pytało potem, czy panowie grają też na wydarzeniach dla starszej widowni.
animator w domu kultury
Przyjechali wcześniej, ustawili się bez pytania o dodatkowy sprzęt i zaczęli punktualnie. Z mojej perspektywy to połowa sukcesu wydarzenia.
pracownik urzędu gminy odpowiedzialny za Dzień Dziecka
Mój syn ma siedem lat i po dwóch tygodniach nadal opowiada o panu, który założył cudzy cylinder. Sztuczek nie pamięta tak dobrze jak tej postaci.
tata siedmiolatka
Trzylatki i dziesięciolatki na jednej widowni to zwykle problem. Tutaj obie grupy patrzyły na scenę, tylko śmiały się w innych momentach.
dyrektorka przedszkola
FAQ dla organizatora
Miejsca do przebrania się i przygotowania rekwizytów oraz nagłośnienia: dwa mikrofony nagłowne i jeden ręczny – wszystkie bezprzewodowe – spięte ze sprzętem organizatora, plus mikrofon na statywie do gitary akustycznej. Reszta rekwizytów jest nasza.
Scena lub wydzielone miejsce o wymiarach około 5 × 4 m i wysokości minimum 2,5 m, z widocznością dla całej widowni.
Tak, gramy w plenerze – scena plenerowa, namiot festiwalowy, boisko. Przy deszczu potrzebujemy zadaszenia nad przestrzenią gry i sprzętem. Jeśli zadaszenia nie ma, ustalamy alternatywne miejsce albo nowy termin.
Nie ma sztywnego limitu – graliśmy już dla 300 osób i sprawdziło się znakomicie. Granicę wyznacza nagłośnienie i widoczność sceny, nie liczba dzieci; w sali szkolnej to zwykle 2–3 klasy jednocześnie.
Od 4 lat, a z rodzicami od 3. Górnej granicy nie ma – dorośli na widowni są częścią planu.
45 minut na przygotowanie przed spektaklem i 30 minut na spakowanie po. Potrzebujemy dostępu do miejsca gry przed wpuszczeniem publiczności.
Tak, gramy w całej Polsce. Koszt dojazdu uwzględniamy w wycenie – podaj miejscowość w zapytaniu.
Wypełniasz formularz albo dzwonisz, potwierdzamy dostępność terminu, wysyłamy ofertę z wyceną, a po akceptacji rezerwujemy datę i przesyłamy potwierdzenie z ustaleniami technicznymi.
Kontakt
Odbieramy sami, bez sekretariatu. Jeśli nie odbierzemy – jesteśmy na scenie i oddzwonimy.
Zamówienie
Zapytanie trafia równolegle do obu artystów. Odpowiadamy w ciągu jednego dnia roboczego.
